ساحل سرخ

دل تنگ

 دلم تنگ این شبها یقین دارم که میدانی

 صدای غربت مرا ز احساسم تو میخوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی  

 میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

 چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

 تپش های دل خسته ام چه بی تاب و هراسانند

 به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی

 دلم دریای خون است و پر از امواج بی ساحل

 درون سینه ام آری تو آن امواج هراسانی

 هماره قلب بیمارم بیاد تو شود روشن

 چه فرقی می کند اما تو که این رانمیدانی